بيانات بزرگان

من دختر نبوّت و مادر امامتم، اينجا مدينه و خانه ي همسرم است، و سال هاي زندگي ما اهل بيت.زندگي در کنار همسري چون اميرالمؤمنين علي بن ابي طالب عليه السّلام به همه ي عوالم مي ارزد.همسرم اوّل شخصي است که به پدرم ايمان آورده، و روزي نمي گذشت مگر اينکه پدرم فضيلتي از او مي گفت و اين منم که سراپا شادي ام.پدرم پس از عروسيمان به ديدنم آمد، و باز هم به ديدنم آمد. مي دانستم چه حالي دارد. آخر نه سال تمام من و او با هم بوديم. و من هم دخترش بودم و هم مادرش. به خصوص بعد از خديجه که اميد و دلخوشي اش من بودم و حال هم که در خانه ي او نبودم.اي کاش پدرم در خانه تنها مي ماند و عايشه در کنارش نبود. من خوب مي دانستم پدرم چه مي کشد. پدرم ديگر بيش از اين همين فاصله ي کم بين خانه ي خود و زندگي ما در خانه ي همسرم علي را تحمّل ننمود و ما[ صفحه 23]به يکي از خانه هاي نزديک مسجد منتقل شديم.سال سوّم هجري بود و نيمه ي ماه رمضان که فرزندم پا به جهان گذاشت، فرزندي به زيبايي و ملاحت پدرم که از طرف خداوند او را «حسن» ناميد و خانه ي ما شد يکي دنيا شادي و سرور. شايد از قدم حَسَنم همراه با پيروزي مسلمين که تازه از جنگ «بدر» بازگشته بودند.روزهاي شادي سپري مي شدند که خبر لشگرکشي دوباره ي کفّار قريش به گوش مسلمانان رسيد و جنگ «اُحد» شروع شد.در اين جنگ با نيرنگ جنگجوي کفّار «خالد بن وليد» مسلمانان پس از پيروزي، شکست نسبي داش بيانات بزرگان...

من علي همسر فاطمه ام، اينجا مدينه است و اوّل روزِ تنهايي من.در مسجد بودم و نزديکي هاي ظهر که صداي زناني را شنيدم:به خانه بشتاب که گمان نداريم فاطمه ات را زنده درک کني.از ناباوريِ آنچه شنيده بودم لحظاتي بُهت زده ماندم و چون به خود آمدم به طرف خانه دويدم. در مسافتِ کوتاه بين مسجد و خانه ام چندين بار به زمين خوردم تا بالاخره به خانه رسيدم و خود را به داخلِ اطاقِ فاطمه ام انداختم:اي وايِ من، زهرايم رو به قبله آرام آرميده و پارچه اي سفيد بر روي خود کشيده است.و اين ديگر نهايتِ غربتِ من بود که تنها يارم از دستم رفته بود.پس از عُمق درون ناليدم و زهرايم را صدا زدم.امّا او همچنان آرميده بود. باز صدايش زدم و صدايش زدم ولي همه بي جواب ماند. آخر گفتم:فاطمه ام، من علي هستم. با من سخن بگوي. بيانات بزرگان...